Machines

W ciągu ostatnich czterdziestu lat niektórzy mieszkańcy Podhala własnoręcznie wykonywali traktory domowej roboty. Maszyny te, konstruowane z wszelkich dostępnych w danej chwili materiałów, wciąż są intrygujące pod względem wizualnym i – co równie ważne – niezawodne pod względem technicznym. Książka jest podsumowaniem kilkuletniego projektu dokumentującego przyczyny tak licznego powstawania podhalańskich ciągników w epoce realnego socjalizmu. Skąpski dotarł do pierwszych budowniczych tych specyficznych pojazdów. Zauważył, że pionierzy z każdą następną realizacją udoskonalali swój warsztat, tworząc coraz bardziej zaawansowane konstrukcje, doprowadzając do wypracowania formuły ciągnika doskonałego. Konstruowanie maszyn, jakkolwiek utylitarne, jest również bez wątpienia przejawem zaakcentowania swojej indywidualności. Projekt Skąpskiego ujawnia niezbadane obszary myśli twórczej w powojennej Polsce.

„Niewykluczone (...), że ta dziedzina mechaniki zamieni się w czystą sztukę. Ludzie będą potrzebowali własnych niepowtarzalnych maszyn. Inaczej nie da się żyć w tym sformatowanym i mdłym świecie, którym rządzi zużycie paliwa, współczynnik oporu powietrza, emisja CO i dostępność serwisu. Clint Eastwood w którymś z wywiadów powiedział, że wszystkie współczesne samochody wyglądają jak depilatory. Miał świętą rację. Opamiętanie powinno nadejść”.
Andrzej Stasiuk (ze Wstępu)

O autorze:
Łukasz Skąpski (ur. 1958 w Katowicach) – tworzy instalacje, fotografie oraz wideo. Studiował na Wydziale Malarstwa ASP w Krakowie w pracowniach profesorów Tadeusza Brzozowskiego, Jana Szancenbacha i Stanisława Rodzińskiego (1977–1982). Współzałożyciel grupy 11 m2 (1982). Stypendysta Domu Artysty Boswil w Szwajcarii. Laureat Rouse Kent Public Art Award (2001). Współzałożyciel i członek Supergrupy Azorro (2000). Prace Łukasza Skąpskiego charakteryzuje duża rozpiętość stylistyczna. Łączy je jednak zawsze dystans artysty do rzeczywistości. Jego twórczość cechuje ironicznie zabarwiony minimalizm, subtelne poczucie humoru i żywe zainteresowanie rzeczywistością społeczno-polityczną, zwłaszcza w ujęciu najbliższym artyście – poprzez ludzi i zdarzenia w miejscach, w których żyje lub które odwiedza.